brief openen in word-formaat

Nieuwsbrief

mei 2005

Beste vrienden en sympathisanten,

Een groep van tien gemotiveerde vrijwilligers richtte in AF de vzw VV Brasil op, met als voorzitter Nivande en als controleur der boeken ikke samen met een vrijwilliger van vzw VV Brasil.
Deze groep maakt het een heel stuk gemakkelijker werken voor ons. Een betere wisselwerking en betere structuur binnen de werking maakt dat de hulpverlening nog meer gerichter en dus beter wordt.

Het Vale Viver huis is uitgebreid, er is een ruime veranda aangebouwd om op een goedkope manier meer ruimte te hebben uit de zon en uit de regen.
Het huis gonst van bedrijvigheid. Van de ochtend tot de avond zit het huis tjokvol kinderen, om te knutselen, te spelen, of cursus te volgen.
Handwerkcursussen, knutselateliers etc.
Ook de cursussen capoeira zijn gestart. Deze afro Braziliaanse dans en gevechtssport is zeer geliefd bij de kinderen van de sloppenwijken, vooral de jongens die het knutselen maar niks vinden betrekken we zo bij onze activiteiten. Hierin kunnen ze zich uitleven en leren ze ook veel over respectvol omgaan met elkaar.

zes dagen per week krijgen honderd kinderen een maaltijd. Deze bestaat vijf dagen uit een stevige maaltijdsoep en op vrijdag is het feest, dan wordt er zoete rijst, een soort rijstpap, gemaakt of als we het bij elkaar krijgen, brood met vlees. Voor het bereiden van deze maaltijden rekenen we voor bijna honderd procent op de giften van winkeliers. De vrouwen die de groentetuin beheren bereiden de maaltijden.

Zij en hun familie worden nauw opgevolgd, de familie krijgt een voedselpakket wanneer nodig en de kinderen gaan dagelijks naar school. Na school worden ze begeleid bij hun huiswerk en eventueel krijgen ze bijlessen.
Vale Viver heeft in de scholen in het centrum van AF een oproep gedaan naar studenten toe om te helpen bij het begeleiden van jongeren met studieproblemen en achterstand. Vele kinderen in Gameleira gaan haast nooit naar school.

Dankzij de giften van de St. Fransiscus basisschool uit Borgerhout konden we voor deze honderd kinderen schoolboeken aankopen, en samen met de gulle giften van vele mensen en ook dankzij de hulp van de Vormsel Plussers in Terhagen konden we nog meer kinderen van het nodige schrijfgerief voorzien. Zo konden bijna alle kinderen van Gameleira in februari het nieuwe schooljaar starten.

Het project rond de anticonceptiva loopt als een trein. Er zullen in de toekomst minder ongewenste kinderen geboren worden op Gameleira.
Ook de condooms worden veel gevraagd.

De groentetuin is uitgebreid, tweemaal zo groot geworden. Tien gezinnen eten gezonder nu en leven van de opbrengst van deze groenten. Voor de hoognodige materialen, spaden, harken enz zijn we gaan aankloppen bij de Braziliaanse overheid.
President Lula's Fome Zero plan voorziet in het verstrekken van deze materialen naar goed georganiseerde kleinschalige agrarische projecten.
Een landbouwingenieur komt als vrijwilliger onze vrouwen die in de tuin werken, regelmatig met raad en ook een beetje daad bijstaan. Ze leerden al veel bij over het telen van groenten.

Van de gemeente Rumst kregen we 4500 euro voor het opstarten van een farinheira.(nog eens uitleggen wat het is.) Het uitwerken van de plannen gaat langzaam doordat we de initiatieven vanuit de mensen op Gameleira willen laten komen, het is voor hen allemaal nieuw, ze hebben nooit geleerd eigen initiatieven te nemen, dus doen we het liever rustig aan, op deze manier hebben we de meeste kans dat het project goed en lang werkt. Het stuk grond werd al aangekocht, nu worden de plannen verder concreet uitgediept. We houden jullie op de hoogte.

Karen De Paepe uit Terhagen heeft tijdens haar rondreis in zuid Amerika (1 jaar) een omweg genomen en is voor een paar weken een handje gaan toesteken bij Vale Viver.

Vale Viver werd samen met dertig andere vzw's uitgekozen door koning boudewijnstichting en ondersteuning aangeboden. Greet en Wout volgden er een opleiding .

Mieke volgde een opleiding bij de "vrijwilligers academie",

De quiz was weer een succes en gaat ook dit jaar weer door in de het dorpshuis van Terhagen op laatste zaterdag van november. Zet alvast in je agenda.

Infostand en Piñata verkoop op Mano Mundo in het provinciale domein de schorre in Boom. Interview met Ronny mosuse.

23 juli Vale Viver feest, hou die datum vrij, meer info volgt.

Vanessa

Vijf uur in de ochtend, Vanessa staat op, ze kleedt zich aan en gaat naar het uit klei gemaakte fornuis dat zich achteraan het huis bevindt, ze zoekt drie droge stokken en begint het vuur aan te maken. Lastig nu in de regentijd. Veel rook omdat het hout toch nog wat vochtig is, niets wordt helemaal droog deze tijd van het jaar.
Ze haalt water aan het kraantje een paar meter verder en begint koffie te maken. De eerste week van de maand is er koffie dankzij het pakje dat in het voedselpakket zit dat ze elke maand ontvangen. Ze wekt Cynthia, haar tienjarige dochter die in de ochtend naar school gaat. Haar zoon van acht gaat in de namiddag. Ze borstelt het haar van het meisje en geeft haar propere kleren. Tegen zeven uur vertrekt Cynthia naar school met in haar maag enkel een kop zoete koffie. Maar geen nood, om negen uur dertig krijgt iedereen op school een bord pap of rijst met bonen en soms zelfs wat vlees erbij.
Vanessa gaat verder met haar dagelijkse bezigheden. Ze neemt wat bonen en schudt die over en weer in een lage rieten mand, zo kan ze de steentjes die erin zitten beter zien en verwijderen. Ze wast de bonen en doet ze in een oude gebluste, maar schoongewreven, aluminium pot, doet er water bij en zet hem op het vuur. Hetzelfde gebeurt met de rijst. Het uitsorteren van de bonen en rijst neemt heel wat tijd in beslag en ze mag ook het vuur niet uit het oog verliezen. Regelmatig duwt ze de stokken een eindje verder in het vuur en blaast erin om het weer goed op gang te krijgen. Ze moet het fornuis binnenkort herstellen, stukken klei zijn afgebrokkeld en de bovenste laag is niet proper meer. Straks zal ze Zé, haar man vragen om bij de rivier witte klei te zoeken. Tot voor kort waren bonen en rijst het enige dat ze aten, maar sinds ze deel uitmaakt van de groep vrouwen die de Vale Viver tuin onder hun hoede hebben zijn hun maaltijden aangevuld met verse groenten.
Zé, haar man, en Thomas, hun zoon, zijn ook opgestaan en zitten buiten op een ruwhouten bankje hun koffie te slurpen. Ze vraagt bezorgd aan haar man hoe hij zich voelt. Hij is sinds enkele dagen uit het ziekenhuis, zijn tweede thuis. Wat er echt mis is weten ze niet, alleen dat hij soms plotseling geen lucht meer kan krijgen en hij weer enkele weken in het ziekenhuis belandt. Zo gaat het al enkele jaren. Hij is ervan overtuigd dat het beter is om naar BH te verhuizen, daar had hij vroeger nooit last van deze aanvallen, maar Vanessa beseft dat leven in een favella in BH nog moeilijker en zwaarder is dan hier op Gameleira en niemand kan garanderen dat hij daar geen aanvallen meer krijgt. Ook voor de kinderen is het beter hier. Het is wel de beruchtste wijk van AF maar alles is beter dan een favella van een grote stad. Zé staat op en begint met het proper maken van de paar vogelkooitjes die er hangen. Door het kweken van vogeltjes kan hij af en toe een paar Reals verdienen. Nadat ze het huis heeft geveegd neemt Vanessa de vuile was en een kom en gaat naar het kraantje in de tuin. Daar wast ze de kleren en hangt ze te drogen op de prikkeldraad waarmee hier alle huizen zijn omringd. Prikkeldraad om te voorkomen dat de ezels en paarden die hier vrij rondlopen de huizen binnenkomen.
Ze is zuinig met water want de rekening is elke maand weer een kost die ze bijna niet kunnen betalen, maar bij de rivier geraakt ze vandaag niet, ze is te ver en deze namiddag is het haar beurt om soep te maken. Tegen elf uur is het middagmaal klaar. Ze eten samen en om halfeen vertrekt Thomas netjes gewassen en met propere kleren naar school. Dankzij Vale Viver hebben de kinderen net als Vanessa een schrift en stylo of potlood zodat ze naar school kunnen gaan. Nadat ze de vaat heeft gedaan vertrekt Vanessa samen met haar Cynthia naar het Vale Viver huis. Het meisje gaat graag mee, daar kan ze kleuren, spelletjes spelen of meehelpen groenten kuisen. Lia is er al, en even later komt ook Sa eraan. Gezellig keuvelend wassen, kuisen en snijden ze de groenten.
Het snijden neemt veel tijd in beslag. De groenten moeten heel fijn gesneden worden anders eten de kinderen ze straks niet op. De vrouwen die in de tuin werken hebben een beurtrol. ‘s Ochtend moet de tuin gesproeid, na de middag moet de soep worden gemaakt en tussen vijf en zes wordt de soep verdeeld voor al de kinderen die langs komen. Een honderdtal meestal. Daarna moet alles weer netjes afgewassen en het huis schoongemaakt. En ook ‘s avonds moet de tuin gegoten worden als het niet heeft geregend. Vanessa helpt tot vijf uur. Dan eten zij en ook haar twee kinderen zelf wat soep en gaan naar huis. Ze wast zich, neemt haar schrift en stylo en vertrekt naar school. Ze zit nu in het vierde leerjaar.
Terwijl ze naar het centrum wandelt, bedenkt ze dat hun leven toch wel wat verbeterd is sinds ze mee in de groentetuin werkt en deel uitmaakt van Vale Viver. De voedselpakketten elke maand en de verkoop van de groenten maakt dat ze niet meer met een lege maag naar bed moeten. Binnenkort zal ze misschien voor de jongste sandalen kunnen kopen, goedkope weliswaar maar het is toch iets om naar uit te kijken. Op school aangekomen voelt ze weer dat vervelende gevoel dat ze hier niet thuishoort tussen al deze ‘rijke’ mensen, maar zodra ze in de klas is verdwijnt dat gevoel weer. En wanneer ze om zeven uur dertig, net alle anderen, haar bord met rijst en bonen voor zich heeft is ze blij dat ze vier jaar geleden de moed gehad heeft om zich in het eerste leerjaar in te schrijven. Ze praat even met Sa, die in het tweede leerjaar zit, en ze spreken af om straks na de lessen samen terug naar Gameleira te wandelen.

Home   Nieuwsoverzicht

vorige Nieuwsbrief   volgende Nieuwsbrief