brief openen in word-formaat

Nieuwsbrief

mei 2006

Beste vrienden en sympathisanten,

Dankzij de inzet van onze medewerkers en de hulp van sympathisanten, zowel hier als in Brazilië, blijven onze projecten groeien en bloeien. In deze nieuwsbrief willen we onze sponsors nog eens extra bedanken. Dankzij jullie steun kunnen wij blijvend hulp bieden aan de bewoners van Gameleira. Bedankt leerlingen en leerkrachten van de basisschool "De Wingerd" uit Terhagen voor jullie ongelooflijke fantastische inzet. Bedankt aan de "Lyons Club" uit Aartselaar en Ariadne uit Reet. Bedankt aan de anonieme sponsors die de bouw van de galpão hebben mogelijk gemaakt.
En dan zeker ook nog dank aan de vele vrijwilligers op wie we steeds kunnen rekenen zowel tijdens de quiz, petanque wedstrijd, Vale Viverfeest en nog zoveel meer. Het optreden van het Solidariteitskoor Frappant op 25 maart ten voordele van Vale Viver vzw was prachtig.

Het bijscholingsproject heeft zijn vruchten afgeworpen! Vorig schooljaar werd het bijscholingsproject opgestart met als belangrijkste doelstelling de kinderen uit Gameleira de kans te geven op degelijk basisonderwijs.
In de plaatselijke schooltjes tellen de klassen gemiddeld veertig tot vijftig leerlingen. Individuele begeleiding is ondenkbaar. Omdat de kinderen uit de sloppenwijken nooit naar een kleuterklas geweest zijn en in het dagdagelijkse leven de fijne motoriek weinig aan bod komt, hebben de meeste op zesjarige leeftijd problemen om te leren schrijven. Dankzij de vrijwillige inzet van de laatstejaarsstudenten van de lerarenopleiding van UNIPAC, een privé universiteit in Aguas Formosas, worden de kinderen begeleid bij het maken van hun huiswerk. Waar er problemen zijn wordt alles nog eens uitgelegd zodat ze weer verder kunnen in de klas van de plaatselijke school. Het resultaat mag er zijn! Het voorbije schooljaar slaagden al onze achtenveertig scholiertjes! Dit schooljaar wordt het project verder gezet. Zeventig kinderen nemen deel. Vale Viver voorzag eveneens in het meest elementaire schoolgerief voor honderd kinderen.

De gemeenschappelijke groentetuin wordt nog steeds onderhouden door een aantal families. Oorspronkelijk was het een gezamenlijke tuin en werd er enkel in groep gewerkt. Door onderlinge problemen besloten ze dat het beter was om iedere familie een eigen stukje grond te laten bewerken. Het feit dat deze mensen zelf het initiatief namen en zochten naar een oplossing vinden we heel positief . We steunen hen hoe dan ook en respecteren hun beslissing.
Momenteel staat elke familie een klein gedeelte van de groenteoogst af aan Vale Viver. De groenten worden gebruikt voor de dagelijkse maaltijden. Tijdens de maanden januari en februari viel er echter geen druppel regen, de zomer was uitermate heet en droog, met als gevolg dat er weinig of geen groenten waren, ook niet in de winkels. Extra voedselpakketten moesten worden uitgedeeld.

De dagelijkse maaltijden in het Vale Viver huis zijn voor de meeste kinderen de enige maaltijd die ze die dag krijgen. Wat ooit begon met éénmaal per week de soepbedeling is nu uitgegroeid tot vijfmaal per week een afwisselende en vitaminerijke maaltijd.

Met Kerstmis werd een groot feest georganiseerd. Het Vale Viver huis werd met eenvoudige spullen versierd en al onze gezinnen kregen een feestelijke maaltijd aangeboden.

Tijdens de vakantieperiode in december en januari werden er in en rond het huis knutsel en spelnamiddagen georganiseerd. De opkomst was groot... helaas de plaats te beperkt ondanks het afdak dat vorig jaar werd aangebouwd.

Tijdens de maanden januari en februari was Greet opnieuw in Águas Formosas. Ze werkte mee projecten uit en nam samen met het bestuur daar de lopende projecten onder de loep.

In februari mocht ze Romina verwelkomen. Romina, in België afgestudeerd als kinderpsychologe, kwam een maand meewerken als vrijwilliger. Zij was dadelijk enthousiast en werkte met de kleuters rond het verbeteren van hun grove en fijne motoriek en met de tieners rond zelfexpressie en zelfbeeld.

In februari werd gestart met de bouw van de galpão, een multifunctioneel gebouw. De bouw liet lang op zich wachten omdat alle materialen vanuit Belo Horizonte moesten aangevoerd worden. We waren eveneens afhankelijk van de goodwill van de transporteur die voor gratis vervoer zorgde. De galpão is een gebouw van vijf meter hoog, tien meter breed en zeventien meter lang. Om te beginnen werd een stevige metalen constructie opgezet. Het dak bestaat uit geluid en warmte isolerende aluminium platen. Omdat onze financiële middelen beperkt zijn zal de galpão beetje bij beetje verder afgewerkt worden. Momenteel wordt hij volledig ommuurd. Er komt een klaslokaal, een sanitaire blok en een "leskeuken" in. De rest van het halfopen gebouw zal gebruikt worden om voordrachten in te geven en voor andere bijeenkomsten. Alle verenigingen van Gameleira willen we de mogelijkheid bieden om gebruik te maken van de galpão.

Zodra de "leskeuken" af is wordt er gestart met de opleiding huishoudkunde. De vrouwen op Gameleira hebben geen idee hoe een huis wordt onderhouden. Zelf gebruiken ze slechts een takkenbezem en water om alles min of meer stofvrij te houden. In het centrum zitten de meer gegoede families te wachten op huishoudhulp. Een gat in de markt dus. Na vele ontmoetingsavonden bleek dit het meest gewenste en best haalbare idee om een oplossing te vinden voor de hoge werkloosheid. Er zijn nog vele andere ideeën geopperd die in de toekomst verder kunnen uitgewerkt worden. Onder andere opleidingen elektriciteit, koeltechnieken, houtbewerking, pedicure enz. Doch hiervoor is geld nodig. Dit zowel voor de aankoop van materiaal als voor het uitbetalen van lonen aan de lesgevers die van uit de naburige steden moeten komen.

Uit het dagboek van Greet 8 januari 2006

Het went nooit, hoe erg ik ook mijn best doe om me te harden. Mijn ogen blijven droog, maar mijn hart weent wanneer ik de toestand zie waarin dit gezinnetje verkeert. Het laatste stukje bouwsel waarin ze woonden is ingestort, twee kinderen liggen gekwetst in het ziekenhuis. Wat hen rest is een hutje opgetrokken uit plastiek zakken. Dit beschermt hen een beetje tegen de brandende zon, maar of het de stortregens zal overleven betwijfel ik. Die lege blik in hun ogen herken ik ondertussen. Dit zijn mensen die in zulke mensonwaardige omstandigheden leven, dat ze zichzelf niet meer menselijk voelen. Ze hebben zich volledig geïsoleerd. Langzaam komt een gesprek op gang. Een klein meisje van twee jaar zit op de grond, ze kan nog niet stappen. Ondervoeding is hier hoogstwaarschijnlijk, zoals dikwijls, de oorzaak. Een zes maanden oude baby ligt onder de plastiek op wat als bed dienst doet te slapen, schrikkend van elk geluid en iedere beweging in zijn buurt. Later horen we dat de vader beweert dat het kind niet van hem is omdat de baby te blank is. Hij heeft hem op een dag letterlijk weggegooid. “Huiselijk” geweld is veel voorkomend bij zulke gezinnen. Een meisje van een jaar of negen houdt het vuurtje aan waarop een pot rijst staat te koken. Verder loopt er nog een jongetje van een jaar of vijf met groen snot tot op zijn kin. Hier zie je niet de stralende lachende gezichten die we meestal, ondanks armoede, toch te zien krijgen wanneer we op bezoek gaan. We hebben enkele porties van de maaltijd die vandaag in het VV huis geserveerd werd, meegebracht. Ze bekijken ons vreemd terwijl ze eten. Alsof ze bang zijn dat we het gaan afnemen of wat dan ook. We vertellen dat we zullen proberen hen te helpen. Eerst moeten we hen bij Vale Viver registreren. Of ze de officiële registratiebewijzen van alle leden van het gezin tegen maandag willen klaar hebben? Dit is onze manier om te weten te komen of ze al dan niet geregistreerd zijn. In dit gezin is geen enkel van de zes kinderen officieel geregistreerd. Soms, zoals ook hier weer, weten we niet waar eerst beginnen. We nodigen ze alvast uit om elke dag te komen eten. We wandelen met ons drieën terug. Elaine, ik en de vrouw die ons op de hoogte bracht van de toestand van dit gezin. Zij maakt deel uit van de kerkgemeenschap die met nieuwjaar langs arme gezinnen gingen om cadeautjes uit te delen. Mooi initiatief, maar het brengt weinig oplossingen op lange termijn. We praten over wat ons te doen staat, wat we kunnen doen en hoe. Vale Viver kan helpen met een voedselpakket en de dagelijkse maaltijden. Ook wat scholing betreft, vermits de kinderen officieel niet bestaan hebben ze ook nog nooit een school gezien. Ook belangrijk is om de ouders in te schakelen in de werking van VV. Op deze manier komen ze weer in contact met andere gezinnen; een heel belangrijk aspect om terug sociaal te kunnen functioneren. Dit is wel veel makkelijker gezegd dan gedaan. Maar we zullen steeds weer proberen.

Agenda

Datum	Wat	aanvang	Plaats+info
zaterdag 24 juni	Vale Viver feest	15.00u	Hoek 139, 2850 Boom Feest met hapjes en drankjes, kinderanimatie, optredens, workshop Braziliaans dansen en nog veel meer.
zondag 26 augustus	Petanque Tornooi	12.00u	Boereweg 29, 2840 Terhagen Omer De leeuw 0478 33 43 46
zaterdag 25 november	Algemene Quiz	20.00u	Dorpshuis, Kardinaal Cardijnstraat 16, 2840 Terhagen Voor inschrijvingen en info: Bart Van keer Tel: 0479/983952 Wout Jaminé Tel: 0473/900165

Home   Nieuwsoverzicht

vorige Nieuwsbrief   volgende Nieuwsbrief